Onze Honden

We zouden in juni 2004 nog één keertje met z'n tweeën op vakantie gaan en na de vakantie zouden we ons gaan oriënteren bij de verschillende dierenasiel's om een hond te adopteren (de meeste van onze honden waren altijd honden met een "stukje bagage" geweest).
Toen we weer thuis waren van de vakantie en de boel opgeruimd was, startte ik de PC op om mijn mailbox te legen.
Ach ik zat er nu toch achter, dus meteen even op dierenasiel's gezocht in Google.
Daar zag ik in een asiel in België een hele mooie witte herder met een hele lieve uitstraling.
Ik heb meteen de volgende dag (maandag)gebeld, maar helaas was de hond al gereserveerd.
Zo heb ik die dag verder gezocht en kwam op een gegeven moment op de buitenlandse dierenasiel's en site's van stichtingen in Nederland die bemiddelen in de adoptie voor buitenlandse honden.
Opeens zag ik de foto van Nina plus haar verhaal en het was alsof er een vonk oversloeg, er klikte meteen iets.
Ik ben naar beneden gelopen en vertelde Janke dat ik een hondje had gevonden dat me "raakte".
Janke liep met me mee naar boven en was het meteen met me eens, Nina trok ons aan.
Ik heb meteen de desbetreffende stichting gebeld en daar kregen we het telefoonnummer van het opvanggezin.
Nina was al in Nederland en verbleef in Amsterdam.
We hebben een afspraak gemaakt om de eerstvolgende zondag langs te komen voor kennismaking.
Er werd ons wel verteld dat Nina een ontzettend schuwe hond was en dat we haar het beste konden negeren.
Eigenlijk werd er best wel een beetje negatief over Nina gesproken, maar we zijn toch naar Amsterdam afgereisd.
We werden allerhartelijkst onthaald door Marjolijn en Kees (de opvangers van Nina) en bij binnenkomst vloog Nina wel achter een stoel, maar binnen 15 minuten kwam ze al nieuwsgierig onze kant op en ging aan ons snuffelen.
Dit hadden Marjolijn en Kees nog niet eerder meegemaakt met haar, nadat we van de koffie hadden genoten, vroeg Kees of we mee wilden naar het Amsterdamsche Bos om daar met de honden (ze hadden er 4) te lopen.
Natuurlijk wilden we dit, het was een mooie kans om Nina wat beter te leren kennen.
Na een stukje in het bos gelopen te hebben, kwamen we bij een veld, Kees pakte de ballenwerper en gooide de bal ver weg, Nina vloog er letterlijk achteraan.
Kees vertelde dat de bal een echte obsessie was voor Nina en na een paar keer gooien bood hij ons aan om te proberen of Nina ook de bal wilde halen als wij deze gooiden.
Zo gezegd, zo gedaan en warempel ze haalde de bal niet alleen, maar bracht de bal terug tot tussen onze voeten en binnen de kortste keren speelde ze volledig met ons, net of we haar al jaren kenden.
Kees stond met verbazing naar Nina te kijken, ze hadden Nina al ruim 7 maanden in de opvang en nooit eerder wilde ze iets met vreemden van doen hebben.
Hij was het met ons eens dat Nina ons uitgezocht had om bij te willen wonen en zuchtte dat dit waarschijnlijk zijn laatste loopje met Nina was.
Marjolijn was thuis gebleven, die voelde zich niet lekker die dag en weer eenmaal in hun huis aan de koffie, vertelde Kees over hoe Nina met ons gespeeld had en als om dit te bevestigen bleef Nina ook steeds vlak bij ons in de buurt zitten en liggen.
Soms legde ze haar kop op één van onze voeten.
Normaal gesproken was er nog een week bedenktijd voor beide partijen.
Maar Marjolijn vond zo overduidelijk dat de match er was tussen Nina en ons, dat wat haar betrof die week bedenktijd overbodig was.
En ze heeft gelijk gehad, Nina is vanaf de eerste dag bij ons tot heden echt onze hond.
Ze heeft zich ontwikkeld tot een hele lieve, loyale knuffelhond, haar meeste angsten heeft ze overwonnen en wat zou Marjolijn trots zijn geweest op "haar" Nientje.

Helaas is Marjolijn op 23 juli 2005 aan kanker overleden.