Leo en Janke

Dusty

17 oktober 2017 hebben we Dusty geadopteerd.
Dusty verbleef al jaren in het asiel en werd maar niet geadopteerd omdat hij zo schuw was.
We zijn naar Drachtstercompagnie gereden om kennis met hem te maken.
Dit asiel wordt geleid door mensen die er van overtuigd zijn dat "op elk potje wel een deksel past" en hebben daarom een "No Kill" policy.
Dusty leek echter iets groter dan we verwacht hadden omdat er een klein foutje in de rasomschrijving stond.
De kennismaking
Maar we hebben hem toch geadopteerd omdat we er van overtuigd waren dat hij anders misschien wel de rest van zijn leven in het asiel zou verblijven.
Kleine aanhalige hondjes vinden meestal zo een eigen mandje, maar Dusty werd overgeslagen omdat hij zo schuw was en groot.
Thuis gekomen wilde hij alleen maar in de keuken liggen in een hoekje achter de tafel, schuw kijkend en overal schrok hij van.
Maar dat is geen wonder als je nooit in een huis bent geweest. 
We hebben hem gewoon met rust gelaten, hij zal zijn eigen angsten moeten overwinnen en dat gaat alleen met rust.
Aanlijnen in huis gaf in het begin ook wat "problemen" omdat hij gewoon bang was en liet af en toe een angstplasje lopen.
Maar na een paar dagen zocht ie steeds meer toenadering en werd steeds nieuwsgieriger.
Als we de achterdeur openzetten dan rende hij naar buiten en daar mochten we hem aanlijnen.
Hij leert ontzettend snel en hij is nu ruim 3 weken bij ons.
Als we nu onze jas aandoen bij de achterdeur dan komt ie naar ons toe en weet dat we leuke dingen gaan doen, dus het aanlijnen is ook geen probleem meer.
Hij ravot wat af met Sammy en ook buiten kan hij heerlijk los rennen en is heel sociaal met andere honden.
Dusty is ook buiten heel erg op ons gefixeerd en is nooit ver uit de buurt, zodra we een andere richting inslaan komt ie er met grote snelheid aangerend.
Natuurlijk zitten er af en toe nog angstmomenten in hem maar verder is het een probleemloze hond die nu al met volle teugen geniet van zijn leven.
In huis is Dusty erg rustig en vindt het heerlijk om bij ons te liggen, zijn kop tegen ons aan en soms een voorpoot over onze arm of been, net of ie dankbaar is.
Wij zijn erg blij met hem en het moest zo zijn dat hij op ons pad kwam.
 
 
 
 
 

 

 
Top
     


Copyright © 2004-2017 www.leoenjanke.nl
This template is made by DanFuh.